VICENTE RISCO

Fillo dun funcionario da Facenda, Risco foi un rapaz de saúde delicada, amigo dende a infancia de Ramón Otero Pedrayo, en 1899 remata o bacharalato. Estudou por dereito por libre na Universidade de Santiago, licenciouse en 1906 e ingresa no corpo de funcionarios da Facenda, con destino en Ourense.Neses anos participa na tertulia que dirixía Marcelo Macías na Comisión de Monumentos, na que se xuntaban intelectuais como Xulio Alonso Cuevillas ou Arturo Vázquez Núñez e que vai influír na vocación literaria de Risco. As lecturas dos decadentistas franceses e ingleses van poñelo en contaco co ocultismo e o orientalismo, estudando o budismo e mesmo afiliándose ao teosofismo.En 1910 Risco entra na redacción do xornal local, El Miño, no que escribe artigos filosóficos e de actualidade cos seudónimos de Rujú Sahib e Polichinela e literarios co seu propio nome, admirador de Rabindranath Tagore dárao a coñecer nos círculos ourensánsEn febreiro de 1912 Risco coñece a Castelao e gaba un dos seus discursos en El Miño, pero Risco manterase aínda lonxe do movemento galeguista.En 1913 marcha a Madrid para estudar maxisterio, alí será alumno de Ortega y Gasset, trata a Ramón Gómez de la Serna e Luis de Hoyos Sáinz e volta ao catolicismo.En 1916 rematados os seus estudos volta a Ourense como catedrático de historia da Escola Normal. En 1917 funda con Arturo Noguerol Román a revista literaria La Centuria, que se convertera nun antecedente, pola xente que colabora nela da revista Nós.O pensamento político de Vicente Risco baséase na crítica á modernidade, considerada como decadencia e abandono das formas de vida máis puras e lexítimas, ao tempo que exalta a irracionalidade, o misticismo e a relixiosidade popular, por iso mesmo rexeitará a literatura realista. Risco tamén despreza a civilización mediterránea e defende o celtismo e atlantismo, para o que mirará a Portugal e en especial Irlanda polo seu catolicismo e pola loita vitoriosa contra do imperialismo inglés.A Galicia verdadeira, para Risco, é a tradicional, a dos labregos e mariñeiros, e esa a Galicia na que se garda a esencia da raza, o sentimento relixioso da Terra.

RAMÓN OTERO PEDRAYO

Escritor e ensayista en lingua galiega nacido en Ourense. Licenciado en Dereito e Filosofía y Letras, foi unha das figuras mais dinámicas do ambiente cultural galego, participando en la fundación de la revista La Centuria. Profesor universitario y orador extraordinario, a su primera obra narrativa, Pantelas, home libre (1925), seguirán Os camiños da vida, Arredor de sí, A romaría de Xelmirez y Entre a vendima e a castiñeira. Co-fundador del"El Nacionalismo Gallego es una doctrina etno-cultural y social", "el autonomismo, el federalismo, el arredismo no son más que doctrinas políticas" nos escribe el maestro Risco. Aún no han comprendido que nuestro auténtico nacionalismo no es sólo una doctrina política, Apunta y afina bien en los problemas de carácter espiritual, político y económico. Sabe que es necesario un despertar espiritual animado por una elite espiritual, solo así se puede resolver el problema político-social-económico, citados como "los tributos, los foros, la usura y el caciquismo". Prosigue el "Evola galaico" en su acertado discernimiento: "Después de una peregrinación por el mundo de las ideas y de las utopías corrientes en la actualidad, vuelven desencantados y acaban por descubrir en la Tradición de la Tierra la Verdad que en vano anduvieron a procurar por afuera... No se trata en todos los casos de formas externas; atraer a la luz y hacer productivas las tendencias congénitas de la Raza. No se trata de detener la Tradición en un instante determinado cualquiera de su desarrollo sinó de rehabilitarla y continuarla. Solamente un pueblo que posee el sentido de su Tradición puede ser grande. Galiza tiene una Tradición detenida en su desarrollo creador por la opresión ajena y por el abandono propio... El pueblo que abandona su Tradición no tiene derecho a la existencia".Palabras sabias, duras y reales para el futuro de Europa, de sus pueblos y gentes... palabras aplicables para todos las almas de Europa.

AURELIANO PEREIRA

Aureliano Xosé Pereira de la Riva naceu en Lugo en 1855 e morreu en Madrid no ano 1906. De orixes familiares humildes, desempeñou o labor de xornalista en publicacións periódicas como El Heraldo Gallego e liderou o rexionalismo federalista da segunda metade do século dezanove. Republicano convencido, contrario ao caciquismo, partidario dunha sociedade laica e inimigo do sistema foral.Pereira foi, aliás, un home preocupado pola situación da muller no seu tempo e un simpatizante do movemento obreiro.
Entre a súa obra poética, redixida na súa totalidade en lingua galega, destaca o volume intitulado Cousas da aldea (1891) e numerosas composicións soltas publicadas en xornais e revistas. Así mesmo, preocupado polo futuro da nosa literatura, sentiu a necesidade de criar unha editorial galega, obxectivo que se acadaría finalmente co nacemento da Biblioteca Gallega, impulsada por Andrés Martínez Salazar e Juan Fernández Latorre.

ROSALÍA DE CASTRO

Rosalía de Castro naceu en Santiago de Compostela.Case non se coñece sobre a suá educación,pero gustáballe a música e o dibuxo.Rosalía de Castro casouse con Manuel Martinez Murguía o 10 de octubre de 1858,en San Idelfonso.O año seguinte,Rosalía da a luz a súa primera fija ,Alejandra e logo dará a luz a 6 fillos maís.Pero nesta etapa ,o domicilio do matrimonio cambia moitas veces.A vida de Rosalía se desenvólvese en Madrid e en Simancas,onde escribiu a súa maior pate das composicions de Follas Novas.Rosalía nunca disfrutou de una buena salud. Xa de xoven parecía predestinada a unha muerte temprana. A súa vida estuvo seriamente ameazada a raíz de seu matrimonio. Loitando sempre coa enfermide a menudo con la penuria, moitas veces cos perxuizos, las incomprensions y las inxusticias da sociedade que a rodeaba, vivió consagrada o seu fogar a sus hijos y a su marido, sin aspirar a ningunha gloria recluida plenamente na vida privada. Durante dous años consumiuna o cáncer y logo de tres días de agonía falleceu(15 de julio de 1885).

Rosalía de Castro será ante todo unha romántica.

OS CARRILANOS

Os problemas de comunicación de Galicia coa Meseta castelá veñen de vello. A mediados do século XX iniciáronse as perforacións dos túneles máis longos da Península, que atravesaban os montes galegos ubicados entre Puebla de Sanabria e Ourense. Os traballadores que protagonizaron aquelas obras contan neste documental as súas vivencias e experiencias.

Galicia vive nestes tempos a convulsión que vai suponer a posta en marcha do tren de alta velocidade (AVE), que unirá as principais cidades con Madrid en menos de 3 horas. As dificultades que teñen que aborda-los enxeñeiros técnicos non son novas. A mediados do século XX inicíaronse as perforacións dos túneles de ferrocarril máis longos da península, os que atravesaban os montes de Galicia, entre Puebla de Sanabria e Ourense.
Moitos dos que traballaron nesas obras aínda viven hoxendía e son os protagonistas dun documental de 50 minutos, de producción propia do Centro Territorial, que afonda nas súas vivencias, nos esforzos e nas ilusións daqueles homes. Algúns deles deixaron as súas vidas naquela construcción.
Un salto na Historia para non perde-las nosas raíces.

SIMBOLOS E ESTEREOTIPOS NACIONAIS

Heinz Gerhard H. fai nunha introdución dos símbolos da nación:a bandeira,os cores nacionais,a nacionalidade...Un estado de nación non só se forma con grandes estatuas,monumentos ou ceremonias nacionais.Tamén se cree q la literatura también ayuda a crear un símbolo de nación,pero non só nos podemos identificar con estes símbolos.A comida,as formas de relacionarse...Pero hai unha relación entre as identidades nacionais e outras identidades. Os estereotipos xogan un importante papel de

A CULTURA CASTREXA

A cultura castrexa desenvolverase en Galicia ,durante a idade de ferro e foi o resultado da fusión de elementos autóctonos e elementos culturais atopados aquí pola chegada dos pobos centroeuropeos.Esta cultura chámase así castrexa debido a construcción dos castros como elemento máis importante da súa civilización.Coñecemos a súa cultura debido as diferentes fontes:as máis impoirtantes excavacións arqueolóxica ,o análise das fontes epigáficas(cerámica e ourivería).
A maioría das constriucions dos castros foron feitas no terrritorio galego,crese que os celtas non acvabaron moitas das sús constuccións .Trouxeron tamén a tecnoloxía do ferro ,descoñecida pola poboacción autoctona .Tamén se atoparron fusións do do bronce e debido a este conxunto de elementos minerais coñécense a maioría dos prolductos fabricados e restos atopados.
En Galicia coñécense ó redor de 2.000e 2.500castros repartidos de xeito irregular por todo o territorio galaico.A maioría deles estan etopados cerca das costas e tamén con eles a un gran número de mámoas.Ademáis moitas destas construccións estan situadas en territorios altos para a súa defensa .

MEGALITISMO

A cultura megalítica é un fenómeno que se da en galicia.Esta cultura data do tercer milenio a.C.e predomina sobre todo nas zonas costeiras.A sociedade megalítica galega non desensenvolveu unha importante xerarquización,senón que foi máis ben unha sociedade igualitariae moi relixiosa.Encanto a súa economía centrase sobre todo na agricultura,como sector máis importante.A actividade pastoril,a gandeiría e ademáis prácticas depredadoras.A gandeiría baseábase na ría de bois(ovellas ,cabras,porcos...),como agricultores sementaban cereais e leguminosas,pero as técnicas para a súa produción estaban pouco desenvolvidas.

A sociedade megalítica galega non tivo unha importante xerarquización socia,senón que é máis ben unha sociedade igualitaria